شب عروسي ، لحظاتي کنار داماد نشستم . در آن دقايق وعده اش را به يادش آوردم که گفته بود کارت عروسي را براي تو مي آورم . گفت که يادش هست و آورده و در آخر مراسم ، وقت خداحافظي به ميان مجلس بانوان رفت و کارت را آورد و به من داد . درست يک هفته بعد ، در همان ساعاتي که هفته ي پيش مهمانش بودم ، sms زدم :

 -- salam agha damad . khosh migzare? Che khabar?                                              

نوشت :

-- salam agha mostafa . khoda ro shokr . khobam. Khabari nist . salamati . to       

chetori?                                                                                                                

نوشتم :

-- man ham khobam . shokr khoda .                                                                        

نوشت :

-- rasti az namat khili mamnonam . khili khob bood . faghat geryamo dar avord  

نوشتم :   

-- chera muhandes ? harf badi zade bodam?                                                                         

نوشت :

-- na . delam gerefte bod . gerye kardam .                                                               

نوشتم :

-- Aah agar chashman khob to / mones e chashman man bashad / ghaleye sangin tanhaye / char divarash  ze ham pashad .                                                           

و دوباره نوشتم :

-- hossein jan . hame chiz ba / to / zibatar mishavad .gham ham ba / to / zibatar 

az gham e bi / to / ast . midonam ke ghadr e in del gereftan ha o gerye ha ro 

midoni .                                                                                                            

نوشت :

-- vaghean be dashtane doostam khososan to eftekhar mikonam .                        

نوشتم :

-- ma ke ghabel in harf ha nistim ama to ham hafte pisho ham emshab mano be

gerye andakhti .                                                                                                  

نوشت :

-- ay baba . nemidonam chi begam vali ghadre deleto bedon ahbate aval khodeto.

و دوباره نوشت :

-- baad ye chizi . bebakhshid aziatet mikonam . yadegari az man ye chizi o ke    

tajrobash kardam dashte bash . mostafa daste khoda ro az avail ke baray ezdevaj

pa pish gozashtam ta alan hamishe didam . khoda khili khobe.                            

و باز دوباره نوشت :

-- ye chizi ke az shab aroosim baram monde va khahad moond ,hozore shoma ha

bood .khili dost dashtam bishtar pishetoon basham vali nemishod .bi khial .

bisabrane montazeretam ta khabare doomadito beshnanavam .                      

نوشتم :

-- too hojome in hame tanhaye o dard , del be khoda khoshe ke agar nabod , taghat

ham cho mani , zod tar az in harf ha tamam shode bod . heif ke del ro nemishe

razi kard .                                                                                                             

و در آخر نوشت :

-- bebakhshid narahatet kardam . movazebe khodet bash .                                         

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در شنبه 18/12/1386 و ساعت 2:39 عصر | نظرات ديگران()

نامه ها ( 14)

سلام .

يک ساعتي مانده به شروع جشنت و سه ساعتي مانده تا قرارم با تعدادي از دوستان در ميدان رسالت ، تا به اتفاق مهمانت  گرديم ، دست به قلم برده ام و به رسم عادت ديرينه ، نوشتن نامه اي را آغاز کرده ام .

حسين جان ،

غرض از نوشتن اين چند خط دو چيز است : اول آن که مي دانيم که تنها « کلمه» است که مي ماند و چه « کلمه» اي برتر از عشق . پس چه بهتر که هديه ي روز ازدواجت نامه اي باشد که در آن چند خطي از آن کلمه ي مقدس نوشته شده است .  دوم آن که خواسته بودي با نهايت لطفت که نوشته اي را براي کارت عروسي ات آماده سازم و من چه بي وفا رفيقي که باز به وقت بودن ، چون هميشه اي انگار بي پايان ، نبودنم بر بودنم چيره شده بود و در ميانه ي دنياي غم آلود خود نمي توانستم پيام آور شادي زيباي تو و مهربان همسرت باشم . بماند ...

مي دانم که امشب هم چون شب هاي ديگر شادي ، آن چه که مرا در بر مي گيرد اشک است و غم . نمي دانم چرا هميشه در شب هاي شادي ، غمي عجيب مرا در بر مي گيرد و کافي است تا لحظه اي تنها باشم تا از آن پوسته ي ظاهر رها شوم و در خود فرو بريزم . بماند ، جاي اين حرف ها نيست . نوشتم تا ببخشي اگر لحظه اي هم شده مرا اين گونه ديدي در اين شب دوست داشتني .

با تو بايد سايه را پيدا کنم                                                در تو بايد گم شوم ديوانه وار

تشنه بايد بود و از دريا گذشت                                         با تو ام اي حسرت هر شوره زار

اي تو جادوي شب ميلاد عشق                                         سبز سبزم کن در آغوش بهار

امشب شبي است که تو – يه صورتي رسمي البته ! – به « تو» مي رسي و ديگر چنين شعر هايي را نه زمزمه که زندگي بايد کني . شبي که معنا پيدا مي شود و راه آغاز . بر من ببخش اين پرحرفي را که چه زود يادم مي رود تو تمام اين ها را مي داني .

اما هديه ام براي شب ميلاد عشق ات هزاران هزار آرزوي شادي و خوشبختي است که زندگي را زنده گي کنيد و آن دعاي هميشگي : اميد که صد سال در کنار يکديگر شاد و جوان زندگي کنيد . و البته غزلي زيبا از « قيصر امين پور» که به جاي آن متن ننوشته ي کارت عروسي ، تقديم مي کنم ، اميد که مقبول افتد .

 دگر هيچ نيست که باقي ، هر چه هست دلتنگي است که « تو» هنوز هم نيستي .

من از عهد آدم تو را دوست دارم                                      از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شب ها من و آسمان تا دم صبح                                    سروديم نم نم : تو را دوست دارم

نه خطي ، نه خالي ، نه خواب و خيالي                               من اي حس مبهم تو را دوست دارم

سلامي صميمي تر از غم نديدم                                         به اندازه غم تو را دوست دارم

بيا تا صدا از دل سنگ خيزد                                           بگوييم با هم : تو را دوست دارم

                                                                                                       جمعه 25 / آبان / 1386

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در جمعه 10/12/1386 و ساعت 10:50 صبح | نظرات ديگران()

نامه ها ( 13)

سلام .

سرنوشت : نه به معناي سرنوشت و فرجام که تنها به معناي سر ، نوشت . در مقابل پانوشت ، اين کلمه را ابداع کردم که انگار بايد در اول اين نامه توضيحي را برايت مي نگاشتم . اما آن توضيح :

چند ماهي است که نامه اي به دستت نرسانده ام . نوشتته ام و نرسانده ام . دليل اين نوشتن امروز هم ، آن صحبت کوتاه چند دقيقه اي ديشب  است که انگار آن چنان حالت خوب نبود . نمي دانم چرا . اما خوب مي دانستم که امروز آن گونه که دلم مي خواهد نمي توانم با تو صحبت کنم  و پس چه بهتر که به نوشته ها پناه  برم . اين که فرصت شود تا همين چند تکه کاغذ را هم به دستت برسانم يا نه از مجهولات است . امروز 2 / مهر / 86 است و نوشته اي که به عنوان نامه برايت مي آورم تقريبا 3 ماه پيش در 4 / تير/ 86  نوشته شده است  و معلمم هم نيست که چند ماه بعد در « تخته سياه » جاي گيرد .  به هر حال اين دل نوشته اي است که از دلي داغدار و البته سرشار از اميد بر مي خيزد . از دلي که اميدوارم ساده گي يکرنگي اش را باور داشته باشي و به ديده اي پاک در او نظر کني .

همراه اين دل ، مغز و عقلي است آشفته که در ميان بيشمار سوال به دست و پا افتاده است . و گاه ، تنها گاه مهربان صداي تو مجالي به من مي بخشد تا لختي بياسايم و لذتي ناب را تجربه کنم . لذت بودني که سال هاست از هم چو مني دريغ شده و من تشنه به جست و جوي آن نشسته ام .

باز اميد که اين نوشته ها را مبني بر نبودن « تو» نگذاري و خيال نکني که خطاب به تو نوشته ام زيرا که « تو» نيست .  اين گونه نيست . بود و نبود « تو» در ظاهر است که مي داند و مي داني . خود تو هم که بارها و بارها از جاي بلند و سهم رفيعت در دل من خبردار شده اي و نيک مي داني که چه ساده و پاک و همان قدر ريشه دار و محکم دوستت مي دارم .

اين همه را گفتم و خود شد يک نامه و يادم رفت که بگويم دليل اصرار بر ديدنت را برايت نوشته ام . و منتظرم تا به همين زودي و در همين ماه مبارک خبرم کني تا رخ زيبايت را به نظاره بنشينم . يا علي .

                                                                                          دوشنبه  2 / مهر / 1386

« سلام .

خوبي ؟ دو هفته از آخرين ديدارمان گذشته است . چه از آن دقايق کوتاه ديدنت در آن نيمه شب يکشنبه شب که باز مرا سخت مشتاقت ساخت و چه از آن نيم روز ، روز بعد و آن پيام کوتاهت که  khoda hafez  و بس .

که انگار به قول تو همان دقايق کوتاه بس بوده است . از آن روز 2 هفته گذشته است و در ظاهر ديگر سراغي از تو نگرفته ام . در دل اما غوغايي است . به آن چند عکس کوچکت و همان چند پيام کوتاهت خيره مي شوم و ...

امتحان داشته اي و مي دانم که درست نبوده و نيست  که در اين ايام به پيامي حتا ، ذهنت را دقيقه اي هم شده از درس برگيرم . بماند که انگار اين روزها امتحاني هم براي من بوده و اين بار شايد تو نمي دانستي .

 روزها مي گذرند . به سرعت و پر شتاب . جاي هيچ گلايه اي نيست که به قول مهاجراني ، يک روز بر مي گردي و به پشت سرت نگاه مي کني و مي بيني که هيچ . مي بيني که لحظه اي خاطره هم نداري . مي بيني که ميان دستانمان چنان فاصله افتاده که ديگر ... باز هم هيچ !

بارها تنبيه شده ام که گنگ مي نويسي پسر . مبهم مي گويي . بارها نوشته ام ، حرفم و بدتر از همه گاه عملم  باعث شده تا دوستي ، نزديکي ، رفيقي و باز بدتر از همه « تو» برنجند که ديگر سوتفاهم پيش آمده را چاره اي نيست ، لابد . حتا اگر به صد کاغذ و نامه بخواهي که دلش را بشويي از اين سياهي ناخواسته . يا اين که به پيامي و تلفني و لحظه ي ديداري بسنده کني که شايد دستانش را بگيري و ... که باز هم هيچ .

که هنوز هم همين دليل گنگ نوشتن را گنگ مي نويسي مصطفي .

اين شيرين است و تلخ . شيرين است که ذهن را ياري مي رساند و البته چون کلمه است  . که کلمه بعد از خدا که بود ، هست شد و آن روزها ، ديگر هيچ نبود . تلخ است که تو را له مي کند در صحراي بي کسي . که تو گم مي شوي در فريادي نشنيدني . که فرياد مي زنم و هيچ صدايي به پاسخم نمي آيد . که تنهاي تنهاي تنها مي شوم و جداي جداي جدا .

ديده اي ، دکتر مي گويد : « دردم نه ديگر تنهايي که جدايي و اضطرابم نه زاده بي کسي که بي اويي » و تو مي ماني ، و تو مي ماني که شزيعتي ، « تو» را در وجود خدا يافته بود يا نه . و من باز هم غرق در اين انديشه که مي دانم « تو» ي من خداوند نيست که اين اعترافي بس هولناک است و سخت . اين جاست ، درست همين جاست که مي گويي با خود ، که آيا دکتر از آن « تو» ي زميني اش گذشته بود ؟ يا اصلا به « تو» رسيده بود ؟ پوران ، همان « تو» بود ؟ پس « باغ ابسرواتوار»  چه مي شود ؟  پس از « تو» به خدا رسيده بود ؟

و من حيران در اين وادي ، رها شده در اين صحرا . تشنه از « هبوط » ي که در اين « کوير» رخ داده .

و اين است که هيچ جواب گوي آن تشنگي نيست . اين است که [ ... ] ، برايت مي نويسم . اين است که اين چنين سخت دلتنگت مي شوم به قدر چند بوسه ...

                                                                                            دوشنبه 4 / تير / 1386

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در يکشنبه 28/11/1386 و ساعت 9:0 صبح | نظرات ديگران()

نامه ها ( 12 )

سلام .

تا به حال چندين نامه برايت نوشته ام و چند سوالي را در آن ها از تو پرسيده ام . که تا به حال جوابي براي آن سوال ها نيافته ام . نمي دانم . شايد مدعي شوي که جواب را با کارهايت ، رفتارت و گفته هايت !! ، گفته اي . اما بي ترديد چنين جواب هايي نياز به حداقلي بهره ي هوش دارد که لابد من از آن بي نصيبم !

اين است که گاه جواب هاي تو را هم حمل بر بي جوابي مي کنم . نمي دانم چه شده است . نمي دانم که نوشتن اين نامه ها سودي داشته است يا نه ؟ نمي دانم که در اين نامه ها ، حرفي را به تو گفته ام يا نه ؟ به دردي خورده است ، اصلا ؟ نمي دانم که خطي يا کلمه اي از اين نوشته ها ، لحظه اي تو را به خود مشغول ساخته يا نه ؟ تغيير که نه ، که مطلقا به دنبالش نيستم – مي نويسم که خداي ناکرده سو تفاهم نشود – که اصلا خود را در آن حد نمي دانم ، اما دوست دارم بدانم که نامه هايم جايي را ، کنج خرابه اي را ، کمي لرزانده يا نه ؟ دوست دارم بدانم که مي خواني شان ، اصلا ؟ حواست باشد ، خواندن را مي گويم  !!

اما باز هم نمي دانم – گاهي با خودم فکر مي کنم که چقدر اين نمي دانم ها زياد است و اصلا شايد هجوم اين نمي دانم ها ، همه را ، هم متن را و هم تو را ، از من بگيرد ، که باز هم نمي دانم ! --  که کاري کرده ام که نبايد مي کرده ام ؟ يا برعکس کاري را انجام نداده ام که بايد به سرانجامي مي رساندم ؟ حرفي را زده ام که نبايد يا برعکس ؟ از اين گفته هاي نگفته چيزي کم گذاشته ام و يا اين که نهاني ها هنوز هم چربش بيشتري دارند ؟

اين درد هميشگي من بوده . نوشته بودم روزي برايت يا نه ، يادم نيست اما بي شک درست است که دوست داشتن حق طبيعي هر انساني است . – حق طبيعي را حقي مي دانند که نياز به اثبات ندارد ، بديهي است لابد ! – مي شود کسي را دوست داشت و عاشقش بود اما خب او هم چنين حقي دارد ! او هم مي تواند چنين حسي را نسبت به ديگري داشته باشد . و درست همين جاست که تنهايي ها فرا مي رسند . نمي شود درست نوشت الان . اين قصه سر دراز دارد و حيف مي شود در اين چند خط . شايد بعد ها ، بيشتر از آن نوشتم . اما بگذار الان حرف ديگري را بگويم که ادامه ي نامه ام باشد .

مي داني ، آن چه که در نبود تو – يا شايد نبودن من ، که اين انگار قشنگ تر است و خواستني تر—براي من به يادگار مي ماند ، مرا تسلي مي دهد و پايگاه تنهايي من مي شود ، همين نوشته هاست . همين کاغذ پاره هايي که نوشته مي شوند و گاه تو مي خواني شان . گاه به « تخته سياه » مي روند و شايد که نه حتما بيش از هر دو اين ها به کنج فراموشي .

مي گفتم که اين نوشته هاست که آرام مي کند مرا ، سرم را گرم مي سازد که بنشين و بنويس که مي خواند . اما آينده ، روزها بعد چه خواهد شد ؟ مي داني سرانجام اين بي جوابي به کجا خواهد رسيد ؟ مي دانم اين بار. از تاريخ و گذشته بايد درس گرفت . تجربه را مي گويم . سرانجام اين بي جوابي محض ، جدايي است . ننوشتن است . سکوت است . دم فرو بستن است . به دنبال راه چاره اي چون « بنيان » گشتن است ...

سال ها پيش شروع  پنج دفتر من بود . از «بي قراري» شروع کرده بودم . آن روزها هم چون اين روزها که تو خواستي تا برايت بنويسم ، خواسته بود تا برايش بنويسم . نوشتم و « بي قراري » را تقديم کردم به « تو ، که قرار تمام بي قراري هايم هستي » .

 در نيمه هاي « بي قراري » بودم که دفترم ، دستان « تو» را آشيان خود ساخت . مي خواندي و روزها بعد با خنده مي گفتي که هر نوشته ات را حداقل دو بار خوانده ام . بار اول به خاطر دست خط بدت و بار دوم تا ببينم که چه مي گويي . مي دانستي که از آن روز ، دست خط من لحظه به لحظه بدتر شد تا« تو» شايد بيشتر  بخواني ؟ گذشت و به « آرزوها» رسيديم . که باز تقديم به « تو» بود با اين تقديمي :

« همي جوشم که در پاي تو باشم ، خسي بر موج درياي تو باشم

                                                                      تمام آرزوهاي مني کاش ، يکي از آرزوهاي تو باشم »

                                                                                       تقديم به « تو» که تمام آرزوهايم هستي .

« آرزوها » را هم خواندي و تمام کردي . مي داني [ ... ] ، آن چه که در اين ميان وحشتناک بود ، چه بود ؟ مي پرسيد ، از من مي پرسيد که اين « تو» کيست ؟ « تو» از من مي پرسيد که براي که مي نويسي ؟ جوابم چه مي توانست باشد ؟ مي بيني [ ... ] ، باز هم اين تکرار مکرر دايره حيات را ؟

گذشت . « ستاره » را نوشتم که باز تقديم به « تو» بود که « تنها ستاره آسمان زندگي ام هستي » . در نيمه ي راه رها شد اما . که « ستاره » هنوز هم انگار نورش بر من نتابيده . که انگار هنوز هم هزاران سال نوري ميان دستان من  و او فاصله است . اين هم تکراري است [ ... ] .

« شوکران » نامي بود که براي چهارمين دفترم برگزيدم . « شوکران » ي که جام زهر است و به ناچار نمي شد تقديمي « تو» باشد . که تلخي بايد از آن من باشد . اين شد که « شوکران » براي من بود : « تقديم به هيچ کس !»  . « شوکران » را که نوشيدم ، به دو بيتي از مولانا برخوردم . گفته بود :

« رو سر بنه به بالين ، تنها مرا رها کن                                              ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

  ماييم و موج سودا ، شب تا به روز تنها                                    خواهي بيا ببخشا ، خواهي برو جفا کن »

و اين شد که نام پنجمين دفترم شد « تنهايي» . دفتري که مدت هاست ، سال هاست نيمه کاره رها شده  که مرا ديگر تاب تحمل نوشتن اش نيست .

[ ... ] ، هر بار که برايت مي نويسم حس عرياني به من دست مي دهد . حس مي کنم که عريان شده ام و خود را به نظاره نهاده ام . هر بار که مي نويسم ، همين که نوشته ام تمام مي شود ، ديگر آن را از آن خود نمي دانم . ديگر نمي پسندمش . ديگر قديمي شده ، کهنه شده ، حرفي براي گفتن ندارد ...

دوستي ديروز مي گفت که خب « تو» هم حق دارد که تو را دوست نداشته باشد . نمي دانست شايد که سال ها پيش در زمزمه اي يک ساعته قبل از رفتن به اردوگاه [ ... ] ، آن دم که از مرگ خود ، برايش مي گفتم ، اين حق را با آن کلام زيباي دکتر ، برايش خواندم و گفتم و دادم . مي داني چه کرد ؟ خنديد و خنديد و ...

درد را مي بيني باز ؟ خود را متعهد کرده ايم که « حق » کسي را پايمال نکنيم که از « ژوکر» چنين انتظاري است حتما . و نمي دانيم و نمي دانم که روزي کسي ، آشنايي ، رفيقي ، « تو» يي به ياد « حق » من مي افتد يا نه؟ که اين خود خود درد است .

                                                                                      سه شنبه  18 / ارديبهشت / 1386

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در پنجشنبه 18/11/1386 و ساعت 5:10 عصر | نظرات ديگران()

نامه ها ( 11)

سلام .

همه چيز را نمي توان گفت حتما . غم را چگونه مي توان به زبان آورد ؟ درد را چطور؟ مگر گفتن دوستت دارم به همين راحتي است ؟ آنان که عامه اند گاه به راحتي اين سخنان را ، اين کلمات مقدس را به زبان مي آورند و راحت تر از آن خرج هر که و هر چه که بايد و نبايد مي کنند . و يا اصلا شايد اين سخنان برايشان مفهومي ندارد که عشق يعني چه؟ منظورت از درد چيست؟ غم نان داري شايد؟

مي ماند آن عده اي که چاره اي ندارند جز سکوت و يا گفتن با استعاره و اشاره . که خب در نظر چون آناني، اين سخنان حرمتي دارند که بي شک نمي توان به سادگي ، براي هر کس گفت که لابد درد از آن من است و به خاطر تو . که حتما غم با بودن تو رنگ مي بازد و در نبودت ، اين منم که رنگ مي بازم . و يا مگر جز اين است که دوستت دارم را به هزار اشاره و ناز برايت مي گويم و شايد ، تنها شايد در خلوتي بي همهمه آن را در گوش ات زمزمه کنم که مي دانم و مي داني : گوش نامحرم نباشد جاي پيغام سروش .

و مي ماند سکوت . سکوتي که فرياد ناگفته هاست . سکوتي که راجع به آن حتا نمي توان نوشت ...  .

اما مي داني اين دسته دوم در مقابل عامه چه دارند که آنان را بي نياز مي کند؟ اينان کلمه را دارند و زير سايه ي کلمه زندگي مي کنند . گاه حتا با او عشق بازي مي کنند . حيران مي شوي گاه وقتي که رقص کلمه را بر روي کاغذ به نظاره مي نشيني که واي ، عجب طراح رقصي پشت اين موزون کلمات است . زندگي مي کنند با اين کلمات . مي نشينند و مي خوانند و مي نويسند . روزي، دردنامه را ، نوشته هايشان را به چون تويي مي دهند و گاه هم ، هيچ چاره اي ندارند که تو ، انگار نيستي و تاب آوردن در برابر هجوم کلمه آن قدر دردناک است و سخت که بايد تسليم شد ، هر چه گفت ، بنويسي و هر چه خواست انجام دهي و او را به روي صحنه بياوري . اين است که ناچار ، خود را و تو را به ميان جمع مي کشانند و ...  مي شود آن چه که مي بيني .

و وقتي قصه ي « گالان و سولماز» را ، قصه ي « گيله مرد و عسل بانو» را و يا حتما قصه ي « هليا» را مي خواني ، مي بيني که نادر ابراهيمي چگونه آتش گرفته و آتش زده . مي بيني که چه کار سختي را انجام داده . که به قول مصطفي مستور ، گوي داغ را بر روي زمين انداخته .

طولاني مي شود . بس است . قصدم اين قدر نوشتن نبود . اما باز هم به کلمه پناه مي برم  و باز آن را که از مصطفي مستور نقل کرده بودم و گوشه اي از آن را smsي ساخته بودم ، مي نويسم . مي نويسم تا شايد بخواني :

« حرف که مي زني / من از هراس طوفان / زل مي زنم به ميز / به زير سيگاري / به خودکار / تا باد مرا نبرد به آسمان /

لبخند که مي زني / من – عين هالوها—زل مي زنم به دست هات / به ساعت مچي طلايي ات / به آستين پيراهن ات / تا فرو نروم در زمين /

ديشب مادرم مي گفت تو از ديروز فرو رفته اي / در کلمه اي انگار / در شين / در قاف / در نقطه ها ./»

                                                                                              دوشنبه 10/ ارديبهشت / 1386

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در جمعه 28/10/1386 و ساعت 8:10 عصر | نظرات ديگران()

نامه ها ( 10 )

سلام .

به تنهايي ات سلام برسان ، […] .

گفتي سلام برسان و گفتم که سوژه به دستم دادي براي نوشتن . گفتي که سوژه اي هم به من بده تا بنويسم . گفتم همين ، سلام برسان ، سوژه است . مکث کردي انگار. گفتم مي خواهي اولين جمله اش راهم بگويم. خواستي . گفتم : به تنهايي ات سلام برسان ...

چه گفتي بعد ؟

صحبت مان که تمام شد ، برگشتم و خواستم که خسته از کار روزانه ، کمي بياسايم . پتو را بر روي خود کشيدم که بخوابم لابد . اما هجوم کلمه امانم را بريد . سوژه انگار که عزم کرده بود تا همين امشب خون به پا کند . شط سياه را بر سفيدي روان سازد و آتش زند دلي را .

هنوز هم به تنهايي ات سلام برسان […] . که هنوز هم حجم حضور من تا هميشه به سوي تنهايي تو هجوم مي آورد تا ان را در ميان بازوان خود بگيرد و بفشارد و بفشارد و ان دم که بايد ، او را ببوسد .

اري ، به تنهايي ات سلام برسان و به او بگو که چون مني ، خسته دل و اشفته به انتظار او نشسته تا او را ببيند ، بربايد و يا حتي به يغما برد . به او بگو که چون مني ، نقشه ها براي تنهايي تو دارد و خيال ها در سر مي پروراند .

به او بگو ، به تنهايي ات بگو که هنوز ، چون تا هميشه و تا هميشه دوست ش دارم و گاه حرمت همين دو کلمه مقدس بوده که من و او را از جمع جدا کرده و به خلوت برده و " تنها" کرده .

سلام مرا به تنهايي ات برسان و يادش بياور که من با لباني تشنه و اغوشي به وسعت هر چه که هست باز ، به انتظار امدنش هستم . به او بگو که حتما "تنهايي" ما شيرين تر از تنهايي من و توست . اگر تو بخواهي .

                                                                                            شنبه 8 / ارديبهشت / 1386

·        با اين توضيح که اين نامه را آن روزها که تصميمي  به همه گاني کردن نامه هايم نداشتم ، در وبلاگ قرار داده بودم و امروز دوباره مي خواني اش .

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در شنبه 8/10/1386 و ساعت 10:40 صبح | نظرات ديگران()

نامه ها ( 9 )

سلام .

نشسته اي و امتحان مي دهي و من اين جا منتظر . منتظر تا بلکه لحظه اي فراغت يابي و ... قلم ياري نمي کند . انگار که اين نامه –اگر به انتها برسد ،اگر نوشته شود !– پنجمين نامه من به تو است  و اما من هنوز منتظرم تا شايد کاغذي از تو به دستم برسد . نمي دانم اگر روزي نامه اي برايم بنوسي ، آن را چه خواهم کرد . برايم قابل تصور نيست . نمي دانم چرا اين گونه است . يادت هست گفته بودي هديه گرفتن براي تو سخت است يا نه شايد هم کتاب گرفتن را گفته بودي ، درست يادم نيست . اما سخت وحشتناک است . اين تجربه نه امروز و ديروز که انگار يک عمر همراه من بوده . هست اما تا پايان ، نمي دانم .

دوستس عکس هاي مشهد را چاپ کرده بود و به رسم هديه به من داد . غافل از آن که روزها قبل خود اين کار را کرده بودم . راستش با چه شوقي هم اين کار را کرد و من هم سخت سپاس گذارش شدم . ديگري کتابي برايم هديه آورده بود که سال ها قبل تر خوانده بودم . نه يک بار که دو بار اين گونه شد البته . برايم تي شرت به يادگار آوردند و من همان روز صبح ، ساعتي پيش از گرفتن هديه هايم خود به بازار رفته بودم و ...

داستان آلبوم فرهاد مهراد و تو هم بماند ...

امروز اما فرداي روزي است که از جنوب – کدام نقطه اش ، دقيق نمي دانم ! – به من زنگ زده بودي و من در ميانه ي هياهوي ناشي از مهماني فارغ التحصيلي ام !! بي شک صداي زنگ موبايل را نشنيده ام . از همان لحظه که ديدم ، چند باري تماس گرفتم و هر بار مشترک مورد نظر در دسترس نبود . گفتم sms بزنم اما ديدم که خب وقتي در دسترس نيستي ، sms چه فايده اي دارد و اصلا مگر صداي گرمت را مي شد از دست داد ؟ صبر کردم و صبر هم چون هميشه سخت است . بسيار سخت . هياهو لحظه به لحظه بيشترشد تا ساعت رفتن فرا رسيد . همراه با عده اي از اقوام به سوي تهران آمدم . در مهتاب – مي داني که کجاست ؟-- بود که با تو تماس گرفتم و تو هم انگار در ميانه ي هياهويي بودي . ناچار شديم که صحبت را به ساعتي ديگر موکول کنيم تا بلکه هم من به تهران برسم و هم تو به جايي خلوت تر . غافل از آنکه باراني سيل آسا ، به راه افتاد و مسير شايد يک ساعته به چند ساعت تبديل شد . ساعت 10 شب بود که به سه راه افسريه رسيديم و از اقوام جدا شدم و به سوي ميدان رسالت به راه افتادم . آن لحظات کوتاه توقف در سه راه افسريه چنان مرا خيس باران کرد که تا 5/1 ساعت بعد که رسيدم  ، خيس بودم . به رسالت که رسيدم از قوم و خويش ديگري که همراهم بود ، جدا شدم و به سوي سيد خندان به راه افتادم . آن وقت بود که نوشتم : « مي بيني چه زود دير مي شود ؟ ... » تا سيد خندان منتظر جوابت بودم و نيامد . گفتم که حتما خوابي . زنگ زدن را درست ندانستم که يا بيدار مي شدي که خوب نبود و يا گوشي همراهت نبود که حاصلي نداشت . نوشتم : « خوابي؟!»  و وقتي که جوابي نيامد ، يقين کردم که خب حتما من هم در ميان آن همه خستگي مي خوابيدم ساعت 11 . راستش خودم هم به شدت خسته بودم . آمدم و لباس عوض کردم و خوابيدم .

صبح اما 5/6 صبح بايد سرکار باشم . رفتم و در اتاق محل کار ، لباسم را عوض کردم . امروز و فردا اما ميزبان بازديدکنندگاني بوديم و خواهيم بود ، اين بود که گوشي را اين بار نه در جيب کاپشن که در کيفم قرار دادم . هر چند تفاوتي هم نداشت ! ساعت 9 بود که sms زيبايت را ديدم ، تازه ! 15/8 ديشب کجا و بعد 11 نيمه شب کجا ؟ و امروز هم 10 دقيقه به 7 صبح کجا و 9 صبح کجا؟ فاصله ها را مي بيني ؟ نوشتم حال و روزم را به اختصار . مي دانستم که نمي شود صحبت کرد فعلا . کوتاه دقايقي بعد جواب داده بودي و من مشغول کار ، تازه يک ساعت بعد ديدم و نوشتم و از آن نوشتن منتظرم تا خبرم کني . اين بار اما انگار ، باز هم لذتي دارد اين انتظار ! الان ساعت 30/7 غروب است و من در حالي که نمي دانم اين حرف ها پشت تلفن به تو خواهم گفت يا نه ، آن ها را برايت نوشته ام .

                                                                                             شنبه 8 / ارديبهشت / 1386

• سرانجام اين نامه که صحبت کرديم يا نه ، را در نامه ي بعدي خواهي خواند . اما من هنوز هم منتظر آن کاغذ نوشته هستم ! انگار که بايد باز هم فاصله ها را ديد !

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در جمعه 7/10/1386 و ساعت 11:0 صبح | نظرات ديگران()

نامه ها ( 8 )

سلام .

دل نوشته اي است که ساعتي قبل از رفتنم نگاشتم . بي هوا و بي هيچ تفکري . هواي رفتن به سرم زد و باز قلم و کاغذ انگار چاره ي فرصت باقي مانده بود . تقديم به تو،با تمام دردهاي نگفته ام .

سخت است از هيچ نوشتن . از بودي که نبود شد . از هستي که نيست . سخت است قصه گفتن ، درد را فرياد زدن و يا حتي دم فرو بستن .

يا نه اصلا آن چه که سخت ترين کارهاست خود بودن است. همين بودني که ما را رها مي کند از يکديگر و جدا . يه ظاهر فارغ مي سازد که تو پي کار خود باش و من هم به دنبال خود که نه تو از مني و نه من از آن تو . سخت است اين قصه ي مدام . اين تکرار مکرر دايره ي حيات .

و باز درست همين جاست که گويي چاره اي نيست تا تنها ، تنها بنشينيم و سر در گريبان تنهايي خويش فرو بريم و نغمه سر دهيم و بخوانيم و زار بزنيم و سرانجام به تلخي ، عادت کنيم . تنهايي را همنشين هميشگي خود مي سازيم که  تو ديگر نيستي . که تو ، نه که نيستي که هستي و درد اين است که از آن من نيستي .

و راستي مگر ، اين از آن من بودن ، عين خودخواهي نيست ؟ و مگر من و تويي که گاه به تکرار و گاه به ناچار نام خود را عاشق نهاده ايم ، قرارمان با خود و با تو بر اين نبوده تا فراموش کنيم خود را و با تو باشيم ، با تو تنها .

مگر قرارمان اين نبوده که ديگر در کنار تو ، مني وجود نداشته باشد که من ، همه تو ام و تو ، همه من .حال در اين ميان اين انحصار ، اين گلايه از « از آن من نبودن » چه جايي دارد ؟ مگر هنوز مني هم وجود دارد که تو از آنش باشد يا نه؟ و مگر نه اين است که اگر هنوز اين من زنده است و دستي بر آتش مثلا عشق مان دارد ديگر اين آتش عشق نيست که چيز ديگري است . و جواب انگار که سخت دردناک است .

اين تناقض وحشتناک عاشقي است انگار . درد بي درمان را مي بيني ؟

                                                                                           يکشنبه 26 / فروردين / 86

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در جمعه 9/9/1386 و ساعت 11:31 صبح | نظرات ديگران()

نامه ها ( 7 )

دم آخر است بنشين که رخ تو سير بينم                                         که اميد صد تماشا به همين نگاه دارم

سلام .

اميد که حالتان خوب باشد و اوضاع روبه راه و بر وفق مراد . و باز اميد که سالي نيکو را در پيش روي خود داشته باشيد . و به آن چه که آرزوي تان است ، برسيد . ان شاء الله .

دوست داشتم تا فرصت ديدارمجددي نصيبم مي شد تا يکايک دوستان را از نزديک مي ديدم و دستانشان را به گرمي مي فشردم . اما رسم روزگار گاه چنان قلم موي سرنوشت را بر بوم هستي به رقص در مي آورد که من و تو مات و مبهوت ، تنها به نظاره مي نشينيم . اين است که گاه آدمي چاره اي ندارد جز اين که حتي دمي کوتاه هم به خانه ي خود باز نگردد . بماند و با خاطراتش روزگار بگذراند که اين انگار سرنوشت محتوم يک « ژوکر» است .

آري . دوست داشتم تا به حضورتان برسم و خداحافظي کنم اما از آن سو با خود مي انديشيدم که چگونه يک بار ديگر رنج ديدن خود را بر دوستان تحميل کنم . اين شد که خواسته و ناخواسته سايه ي نبودنم بر بودنم چربيد و به رسم عادت ديرينه دست بر قلم بردم تا شايد سخن کوتاه تر شود و مجلس شيرين تر .

بماند .

يک ترم در کنار يکديگر بوديم . با بسياري از دوستان حاضر از چند سال پيش مراوده داشتم و برخي ديگر را تنها چند ماه پيش بود که سعادت ديدن شان نصيبم شد . چون پيشين ، در آن روزهاي « بنيان» ، اين روزها هم که به نيکي نام « خاطره يک ترم خوب» را بر پيشاني خود نهاد با تمامي شما نه کار، که زندگي کردم . در کنار شما شب را ، روز را ، شيريني را ، تلخي را ، پيروزي و شکست را ، اضطراب و اطمينان را ، خنده و گريه را ، تلاش و دوندگي را ، ابتکار و نوآوري را ، دلسوزي و نگراني را ، غم را و باز غم را و در يک کلام ترک سکون و حرکت به سوي شدن را تجربه کردم .

درس ها آموختم و تجربه ها نصيبم شد و در اين ميان بي شک دوستانی یافتم که بسیار دوست دارم تا مرا نیز در میان دوستان خود به شمار آورند .

و به این ترتیب روزها گذشت . ترم تمام شد و سال نیز . فصل کوچ فرا رسید و دیگر مجالی برای برای بودنی دوباره نماند . در این چند سطر پایانی باز چون پیشین طلب حلالیت می کنم از دوستان . با این تفاوت که کاش اگر دینی بر گردنم باقی است حتما و حتما به یادم آورید تا شاید بتوانم تنها گوشه ای از آن را جبران کنم که مرا بی شک تاب تحمل حق الناس نیست .

و باز سپاس گذاری می کنم بابت آن همه فداکاری تان برای کارمان در روابط عمومی که بی شک ترمی بسیار موفق را در تاریخ دانشگاه به یادگار نهادید .

فکر می کنم اگر امشب در مجلس تان بودم بیشتر سخن می گفتم و سرتان را درد می آوردم . اما اینک که یک هفته قبل از موعد جمع شدنتان است و من این نامه را می نویسم ، سخن را باید کوتاه کرد و درد را نهان تر .

حرفی نیست . باقی هر چه هست دلتنگی است که « تو» هنوز هم نیستی ...

 « من آمدم تا بگذرم چون قصه ای تلخ

   در خاطر هیچ آدمیزادی نمانم

   ننشسته ام تا جای کس را تنگ سازم

   یا چون خداوندان بی همتای گفتار

   بی مایگان را از ره تاریخ رانم ،

   سعدی بماناد !

   کز شعله ی نام بلندش نام ها سوخت

   من می روم تا شاخه ی دیگر بروید

   هستی مرا این بخشش مردانه آموخت »

                                                               منوچهر آتشی

پانوشت : این مراسم 27 / فروردین / 86 برگزار شد .                                     

 نوشته شده توسط مصطفي حکيمي در جمعه 2/9/1386 و ساعت 3:5 عصر | نظرات ديگران()

نامه ها ( 6 )

سلام.

« به گفته ي اوپانيشاد : « مهراوه ي من ، آن چنانت دوست مي دارم که خود را قرباني تو مي کنم ، هنر خويش را قرباني تو مي کنم  ، ايمان خويش را قرباني تو مي کنم ، ميراث هايم را قرباني تو مي کنم ، مرکبم را ، همه هستي ام را ، گذشته ام را ، حالم را و آينده ام را قرباني تو مي کنم . مهراوه ي من ، من چنانت دوست مي دارم که