تخته سياه

باور کردن دروغ هاي بزرگ .

Sun, 17 Aug 2008 22:03:00 GMT

در ادامه ي سياست هاي دولت محترم در حل پرونده ي هسته اي ايران – البته بماند که به قول آقاي رئيس جمهور اين پرونده حل شده است – و با توجه به گفته ي رئيس جمهور در رابطه با کسب مدال و مقايسه اين 3 سال و آن 30 سال، به نظرم رسيد که نکند مدال نياوردن ما در المپيک محصول سياست دولت و ناشي از توافقي در پشت پرده است !؟

بله . اين احتمال هست که با مدال نياوردن در المپيک، با يک تير سه نشان – بلکه هم بيشتر -- زده شود . ما که در اين 3 سال اخير، آن قدر مدال آورده ايم که ديگر بي نياز هستيم . پس چه بهتر که با 3 قدرت جهاني به توافق برسيم تا هم آن ها به نوايي برسند و هم مشکلات ما حل شود .

به اين ترتيب ما به آمريکا و روسيه و چين، اجازه مي دهيم تا بر سر اول شدن در المپيک با هم رقابت کنند و پاي خود را از رقابت بيرون مي کشيم . به ازاي اين کار ما، دولت آمريکا متعهد مي شود که پرونده هسته اي ما را از شوراي امنيت خارج کند . دولت روسيه متعهد مي شود که بعد از 30 سال، نيروگاه بوشهر را تحويل دهد و دولت چين متعهد مي شود که صادرات محصولات بنجلش به ايران را قطع کند تا اقتصاد ما جان بگيرد و له نشود .

بله . به اين ترتيب ما علاوه بر اين که تمام مشکلات خود را حل کرده ايم – آن هم با کار کوچکي مثل مدال نياوردن در المپيک -- اين 3 کشور و بلکه کل دنيا را سر کار گذاشته ايم .

و اين ما هستيم که همه چيز را مي فهميم و درست مي گوييم و مسووليت جهان را بر دوش مي کشيم . اين ما هستيم که تمام جهان را سر کار مي گذاريم . حالا دليل مدال نگرفتن در المپيک را فهميديد ؟

پانوشت : آمريکايي ها مثلي دارند که بيشتر در سياست کارايي دارد . مي گويند وقتي مي خواهيد دروغ بگوييد، آن قدر دروغ بزرگي بگوييد که خودتان هم باورتان شود . و اين حکايت ماست انگار . حکايت باور کردن دروغ هاي بزرگ .

فيتيل المپيک

Sat, 16 Aug 2008 20:22:00 GMT

ديدن بازي هاي المپيک، اعصاب برايم نمي گذارد . همان بهتر که اصلا بي خيال مدال و قهرماني و دور افتخار و سرود ملي شويم . مي دانيد که هنوز هم که هنوز است مدالي نياورده ايم و اين حتما جاي افسوس دارد . نمي دانم آن ها که به اين راحتي حذف مي شوند، حواس شان هست در وطن، چه چشم ها گريان و چه دل ها نگران آنانند؟

بگذريم . حيف است از مثلا قهرماناني نوشت که بي خيال طرفدارانشان هستند .

مدال نياوردن هاي اين چند روزه و پيام آقاي علي آبادي که ورزشکاران نگران مدال نباشند و بي استرس در مسابقه ها شرکت کنند، مرا ياد آن روزها انداخت که صداي همين آقا و اعوان و انصارش گوش خلايق را پر کرده بود که ما بايد در رشته هايي در المپيک شرکت کنيم که شانس داشته باشيم و المپيک جاي تجربه اندوزي نيست و نبايد بيت المال را حرام کرد و هزار و يک شعار مزخرف ديگر که فقط از همين عده بر مي آيد .

ياد آن مصاحبه ي شبانگاهي رئيس جمهور افتادم با شبکه سراسري . آن جا که با لبخندي بر لب -- که نمي دانم نشانه تمسخر بود يا بلاهت يا اصلا تو بگو اعتماد به نفس – از مدال هايي مي گفت که در اين 3 سال کسب شده اند و تعدادشان از تمام مدال هاي کسب شده در اين 30 سال بعد از انقلاب بيشتر بوده است .

و لابد اين ها همه از مديريت ايشان و دوستانشان بوده است !!

نمي دانم الآن چه دارند براي گفتن ؟ خدا کند که اين بار تقصير استکبار جهاني نباشد !! چه خوب است که آقايان کمي از موج پوپوليسم فرود آيند و با علم و منطق صحبت کنند و هر چيزي را دست مايه ي بازي هاي سياسي خود نسازند . که روزي دين بازيچه مي شود و روزي ديگر ورزش و خود بازي .

امروز صبح برنامه ي « فيتيله » از شبکه دو، آيتمي داشت به نام فيتيل المپيک . شايد دار و دسته ي مديران رئيس جمهور که آمار مدال ها را به ايشان مي دهند، منظورشان قهرماني در اين مسابقه ها بوده است !!

کسي چه مي داند !؟

شنل قرمزي و عاليجناب سرخپوش

Thu, 14 Aug 2008 20:46:00 GMT

پنج شنبه دو هفته پيش بود که مهمان عزيزي داشتم . امير به خانه مان آمده بود و دقايقي کوتاه قبل از آمدنش، حسين با موبايل من تماس گرفته بود و پدرم به گمان اين که امير است، با او صحبت کرده بود . اين شد که حسين از آمدن مهمانم خبردار شد . عيبي هم نداشت البته . امير خواسته بود که بيايد، بعد از نماز مغرب و عشا آمد و دقايقي کوتاه نشست و رفت . اين چند خط را براي خوانندگان « تخته سياه» ننوشتم که اين بار حتما حرف يکتا درست است که نوشته ات گنگ است . اين چند خط را نوشتم تا آمدنش را فراموش نکنم ...

جمعه گذشته با مصطفي به چيتگر رفته بودم . اين شد که اصلا به خانه نيامدم تا وبلاگ را به روز کنم . دوچرخه کرايه کرديم و رکاب زديم . پياده هم، پارک را زير و رو کرديم و کنار برکه به صحبت مشغول شديم . به قول مصطفي، حيف که دوربين نداشتيم . اتفاقاتي هم افتاد که بماند، که باز به قول مصطفي خاطره شد . آن روز جلد اول « آتش بدون دود» را به مصطفي دادم تا بخواند . خوش گذشت . احتمالا جايتان خالي بود !!

شنبه بود که مصطفي sms زد براي جلد دوم کتاب . من کمي گرفتار بودم و نشد که تا ديروز ببينمش . ديروز، متروي بهشتي محل قرارمان بود . به سينما آزادي رفتيم و « هميشه پاي يک زن در ميان است » را ديديم . کمال تبريزي حتا در دولت احمدي نژاد هم دست از تيکه انداختن بر نمي دارد . از تيکه هايش به دولت مي گذرم که نمي خواهم خطر کنم ! جايي در فيلم، مهران مديري رو به حبيب رضايي مي کند و از ناشري مي گويد که کتاب کودک منتشر مي کند . ناشري که « شنل قرمزي » را منتشر مي کند و متهم مي شود به اين که جلد دوم و ادامه ي عاليجناب سرخپوش را چاپ کرده است . به اين ترتيب ناشر داستان کمال تبريزي، به زندان مي افتد . مي بينيد وضعيت ما را ؟

بگذريم . مصطفي خيلي از کتاب خوشش آمده بود و اين شد که جلد دوم و سوم را هم يکباره به او دادم . راست مي گفت . داستان گالان و سولماز، داستان زندگي است . کتاب « شهيد جاويد » آيت الله صالحي که براي حسن است هم در دست مصطفي بود . با اين که نخوانده بود، برايم آورد . بايد خودم بخوانم .

ديشب، مصطفي داستاني از « برف» دکتر مهاجراني را تعريف کرد که يادم رفته بود . دکتر نوشته بود و مصطفي گفت داستان استاد دانشگاهي را که متوجه مريضي اش مي شود، به بيمارستان مي رود و با غده اي 16 کيلويي در شکمش مواجه مي شود . جراحي مي کند و حالا خوشحال براي دوستش تعريف مي کند که پس از سال ها – دقت کنيد !— پس از سال ها آلت مردانگي اش را ديده است . دوستش مي گويد : چه وقت خودت را مي بيني ؟

و استاد داستان مهاجراني، مي شکند انگار ...

امروز به وبلاگ مهدي و وحيد و يکتا و دکتر سر زدم . وحيد، چيزي ننوشته بود . متن دکتر طولاني بود و تصميم گرفتم سر صبر آن را بخوانم . مهدي، زيبا غزلي سروده بود و يکتا متني نوشته بود . مي خواستم -- هنوز هم مي خواهم -- که کامنتي برايشان بنويسم . نتوانستم ...

8 درس ماندلا براي سياستمداران

Fri, 01 Aug 2008 17:52:00 GMT

18 جولاي ( 28 تير) روز تولد نلسون ماندلا بود . به همين مناسبت در خيلي از کشورهاي جهان، مردمي که او را دوست داشتند، دور هم جمع شدند و به شادي و پايکوبي پرداختند . البته که بايد کشور ما را استثنا کرد !

ويژه نامه هاي مختلفي هم به همين مناسبت چاپ شده، ازجمله ويژه نامه مجله تايم . ريچارد استنگل سردبير اين مجله در يادداشتي به « 8 درس ماندلا براي سياستمداران » مي پردازد، که ترجمه آن در شماره 55 « شهروند » چاپ شده است . استنگل بر روي « راه دشوار آزادي » که خاطرات خودنوشت ماندلا است، 1سال و نيم کار کرده تا آماده شود و بنابراين خيلي خوب ماديبا را مي شناسد . تيرماه 86 درباره اين کتاب نوشته ام که مي توانيد آن را دوباره از اين جا بخوانيد .

من در اين جا تنها عنوان آن 8 درس را مي نويسم . خواندن کامل مقاله و نتيجه گيري از آن با خودتان :

1/ شجاعت يعني الهام بخشيدن به ديگران براي پشت سر گذاشتن ترس .

2/ با دشمنت مذاکره کن، اما در وقت مناسب .

3/ از عقب رهبري کن و اجازه بده ديگران فکر کنند همه کاره اند .

4/ دشمنت را بشناس و بدان که از چه ورزشي خوشش مي آيد .

5/ به دوستانتان نزديک شويد، به رقبا ( مخالفان ) نزديک تر .

6/ ظاهر شما مهم است، لبخند فراموش نشود .

7/ هيچ چيز سياه و سفيد نيست .

8 / دست کشيدن از رهبري، يک نوع رهبري است .

متاسفانه اين مقاله هنوز در سايت « شهروند » قرار نگرفته است !

باز يا كبوتر

Fri, 01 Aug 2008 13:59:00 GMT

اين چند وقته، هيچ کتابي نخوانده ام و اين به هيچ وجه خوب نيست . اما تعداد مجله ها دارد زياد مي شود و چاره اي جز نوشتن از آن ها نيست :

1/ شماره 53 « شهروند » با سرمقاله قوچاني شروع مي شود با عنوان « چه کسي ايران را رهبري مي کند؟» . اشاره دارد به مقاله ي دکتر ولايتي که بسيار مهم بود . به نظرم اين مقاله اشاره هايي به امريکا داشت براي شروع مذاکره . پرونده هايي راجع به موگابه و کشورش زيمبابوه، آيت الله گلپايگاني، خاموشي هاي تابستاني و محمد جابريان – مردي که داراي 30 درصد سهام فولاد خوزستان است با پرداخت 1364ميليارد تومان – در « شهروند » کار شده است . پرونده ويژه اين شماره به شومن هاي تلويزيون ايران مي پردازد و مصاحبه هاي جالبي با رضا رشيدپور، محمد رضا شهيدي فرد و فرزاد حسني دارد . مصاحبه اي هم با مهرداد بذرپاش انجام شده است .

2/ شماره 54 « شهروند » هم با سرمقاله قوچاني شروع مي شود که به بهانه ي پرونده جابريان، به ستايش سرمايه داري پرداخته است . پرونده هايي در مورد سرمايه داري، دموکراسي و سکولاريسم در ترکيه، آزادي اسيران حزب الله، تغييرات کابينه دولت، طرح تحول اقتصادي و دکتر قريب در اين شماره چاپ شده اند . ضميمه اين شماره صفحات طولاني نقد و بررسي کتاب است .

3/ شماره 55 « شهروند » خواندني تر است . پرونده ويژه و تيتر و عکس روي جلد به آمدن و نيامدن سيد محمد خاتمي در انتخابات رياست جمهوري پرداخته است . در همين زمينه از قوچاني، خجسته رحيمي، عباس عبدي، کرباسچي و محمد علي نجفي مقاله اي چاپ شده است و با حجاريان، تاج زاده، موسوي لاري و اصغرزاده مصاحبه شده است . در بخش ديگري هم خشايار ديهيمي مصاحبه اي مفصل با محمد رضا خاتمي کرده است . در اين شماره خبر قطعي شدن کانديداتوري حسن روحاني و پرونده هايي در مورد بازنشتگي سياسي، طرح تحول اقتصادي، آيت الله جوادي آملي و دادن مجوز کتاب در وزارت ارشاد چاپ شده است . مقاله اي در مورد ماندلا هم هست که در مورد آن جداگانه مي نويسم .

4 / سرمقاله و پرونده اصلي شماره 56 « شهروند » به بررسي انتخابات رياست جمهوري امريکا و جدال مک کين و اوباما بر رابطه ي ايران و امريکا پرداخته است . علاوه بر سرمقاله ي قوچاني، مصاحبه هايي با عباس ملکي، هوشنگ امير احمدي، نوام چامسکي و محسن امين زاده کار شده است تا معلوم شود بر سر کار آمدن بازها به گرم شدن روابط کمک مي کند يا کبوترها . در ادامه هم پرونده هايي در مورد خسرو شکيبايي، آيين چانه زني، سفر اوباما به خاورميانه، اوضاع لبنان، شرکاي نفتي ايران و پرونده اي با عنوان 30 سال پس از جنگ، کار شده است .

5/ شماره 13 و 14 « آيين» را هم خوانده ام . پرونده اصلي به جامعه اخلاقي اختصاص دارد و علاوه بر چاپ ميزگرد دکتر کديور، دکتر علوي تبار و دکتر سروش دباغ، به چاپ مقاله هاي محمد رضا خاتمي، هادي خانيکي، دکتر مصطفي ملکيان، سعيد حجاريان، عباس عبدي، حسين قاضيان و سارا شريعتي پرداخته است .

مقاله اي در اين شماره چاپ شده است که آراي کارل پوپر و جان راولز را مقايسه مي کند و راستش من زياد از اون سر در نياوردم . مقاله هايي از خاتمي، مسجدجامعي، تاج زاده و دکتر ميرسپاسي و مصاحبه اي جالب درباره دين و مدرنيته با استيو بروس از خواندني هاي اين شماره هستند .

6/ به عنوان آخرين خواندني، پيشنهاد مي کنم سري به سايت دکتر مهاجراني بزنيد و يادداشت زيبايش در مورد حضرت علي (ع) را بخوانيد .

از شکستن من

Fri, 01 Aug 2008 01:13:00 GMT

راستش را بخواهيد نوشتني زياد داشته ام، اما دليل ننوشتن اين چند روزه، که مي دانم طولاني هم شده، سردرگمي بوده است . وگرنه از اين همه اتفاق هاي اين چند روزه، زياد و البته خوب مي توان نوشت . از کامنت ها – چه عمومي و چه خصوصي ! – مي توان نوشت . از گفت وگوهايم با امير و حسين و مهدي، مي توان نوشت . از نامه اي که نوشته ام و الآن به جاي آن که در دستان گيرنده اش باشد، در کيفم آرام گرفته است . از گفت وگوي اينترنتي ام با يکتا، از سه نقطه ها مي توان نوشت . اما حسي نيست ...

شعري از بهرام رحيمي مي نويسم از کتاب « وقتي هر عابر يک ايستگاه باشد» :

« سال ها مي گذرد

از سنگ تو

و شايد هزاره ها

از شکستن من

تو تنها ماندي

من اما

بسيار شدم »